สายป่าน...

posted on 28 May 2011 12:38 by spellway
 ความเป็นเพื่อนและใครบางคนนั้น ต่อเติมชีวิตกันและกันได้ในยามที่บางอย่างขาดหาย

และเราส่วนใหญ่มักวิ่งและแสวงหาสิ่งที่ขาดหวิ่นนั้นโดยเสมอ

ทุกนาทีในชีวิตเราจึงหมดไปกับการโหยหา(สิ่งของหรือผู้คนใน)อดีต หรือไม่ก็อนาคต

 

 

เพื่อนบางคน

 

"แม่-ง ทำดีไม่ได้ดี.." หล่อนตัดพ้อในเงาเวลานาฬิกาหลังเที่ยงคืน

ชีวิตไม่ได้เติมเต็มมาแต่เกิด แต่เราต้องต่อเติมเองบ้างในส่วนที่ต้องการ

 

ว่าวบนสายลมบน...

"ชีวิตบัดซบ" หล่อนหลุดคำนั้นบางในบ้างเวลาที่ผ่านมา

บัดซบทำไม ทำไมบัดซบ หล่อนเองมองและเข้าใจไปเองหรือเปล่า(?)

ชีวิตที่ผูกโย่งกับเชือก ลม และบ้างที่ผูกคนชักใย

 

สายป่าน...

หล่อนผูกใจเจ็บกับบางเรื่องราว

ฉันว่ามันเป็นทุกข์ เป็นอาการที่ทนได้ยาก อยากระบาย

แต่หล่อนว่าไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เข้าใจ (?)

แล้วสรุปได้เป็นเสียงถอนหายใจยาวๆและถี่...

 

คนเราถ้ายังเจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเองแล้ว

ก็แปลว่าความคิดต่างหากที่กำลังทำร้ายเราในปัจจุบัน ไม่ใช่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

สายลม...

ไม่มีใครชอบการตำหนิ และไม่มีใครรังเกียจคำกล่าวชม

มนุษย์เป็นสัตว์ที่แปลก นอกจากหลงตัวเองแล้วยังอยากให้คนอื่นหลงตาม (HA!)

นั้นแหละ "ความคาดหวัง"

 

หล่อนคาดหวังจะได้ "ดี"

ความดีมันมีค่าในตัวของมันเอง

แหละการทำดีคงไม่ต้องหวังผลตอบแทน

การทำความดีเหมือนกับกินข้าวนั้นแหละ

ไม่คิดว่ามันจะอิ่มมันก็อิ่ม

แต่คนเราแปลก มันโลภ ปากกว้างกว่าท้อง แล้วเป็นไงละ "จุ"

เพิ่นเรียกไม่รู้จักพอ นอกจากอึดอัด(ทุกข์)

โปรดระวังอ้วน...

 

 

 

ในเงาของเวลา(นั้น)...

"คนเรานะทุกข์เพราะความคิด

คิดอย่างนั้น คิดอย่างนี้ ขนาดคิดถึงความสุขมันยังทุกข์เลย

ใจที่ปรุงแต่ง มันฟุ่งเหมือนฝุ่นนั้นแหละ

บังตาทำให้มองไปไม่เห็นอะไร"

 

น้องบางคนเคยถามว่าทำไมบางคนถึงดูจิตใจเข้มแข็งกับปัญหาที่เกิดขึ้น (?)...

ฉันว่า "มันเหมือนกับออกกำลังกายนั้นแหละ"

 

จิตใจที่เข้มแข็งได้ เราต้องรู้เท่าทันจิตของตัวเอง

ต้องหมั่นดูบ่อยๆเพราะไม่เช่นนั้นมันจะหลง

ต้องอาศัยการฝึกบ่อยๆ อ่านใจให้ออก ดูความรู้สึกตัวให้ได้

 

Comment

Comment:

Tweet

Categories