ช่วยเพื่อนกัน(?)...

posted on 13 Aug 2011 21:54 by spellway

เป็นเรื่องที่ยากที่จะเขียนเล่าอะไรต่างๆจากนี้ให้ใครฟัง แต่รบกวนเพื่อนรับฟัง(อ่าน)มันจนจบก่อนละมันผ่านกาลเวลาไป

 

ปรีชา ไชยเดช (เค้า)...

ชื่อและนามสกุลของเพื่อนที่เติบและโต ผ่านบ้างเรื่องราวและบ้างเวลามาด้วยกัน

บ้างทีเค้าคือ “เหลืองน้อย” ในบางความทรงจำของข้าพเจ้าและเพื่อนบางคนใน ๓/๒

นานจนการเติบโตนั้นพาเราเดินทางไกล ชีวิตที่เปรียบเหมือนการเดินทางไป ไม่ว่าใครก็ใครก็ต้องเจอ….

เค้าพบอุบัติเหตุในชีวิต นั้นหมายถึงหลายๆอย่างที่เปลี่ยนไป

ชีวิตนั้นมีรายจ่าย เช่นเดียวกับเค้า จากผู้แบกรับภาระ ชีวิตมันเปลี่ยนไป...

 

“ความไม่เที่ยงของชีวิตเป็นของเที่ยงแท้แน่นอนสำหรับเรา”

 

จากนาฑีนั้น...

ข้าพเจ้าค่อยรับฟังและพยายามตามข่าวของเค้าด้วยความเป็นห่วงโดยไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่าความรู้สึกนั้น

เคยโทรไปถามข่าว การพูดคุยกับญาติและเพื่อนบางคน แค่ได้รู้เรื่องราวและเพิ่มความรู้สึกเป็นห่วงในขณะ

ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าโทรหาเค้าโดยที่แฟนของเค้ายื่นโทรศัพท์ไปชิดหูของเค้าเพื่อให้ข้าพเจ้าพูดคุยให้กำลังใจ

แทนที่จะให้กำลังใจเค้าให้เข้มแข็งและต่อสู้กับสิ่งร้ายๆนั้น ข้าพเจ้ากลับต้องปลอบตัวเองไม่ให้อ่อนแอเพราะความรู้สึกสงสารและเป็นห่วง

ขณะ นั้นข้าพเจ้าต้องระวังความรู้สึกของตัวเอง แต่พลันที่แฟนเค้าเอาโทรศัพท์แนบหู เธอเล่าว่าน้ำตาของเค้าไหลและพยายามจะขยับปากคุยกับข้าพเจ้า...

(...)ในนาฑีนั้นข้าพเจ้าให้เวลาผ่านไปพร้อมความเงียบและ “น้ำตา”ของเค้าและเหงื่อที่ไหลจากดวงตาของข้าพเจ้าเอง

ในความเงียบนั้น ช่างเสียงดังเหลือเกิน ...

 

ในความเป็นเพื่อน (สมคิด พันธุ์ วิชัย) ...

ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นโดยความห่วงใยของเพื่อนๆ  มีคนตั้งคำถามในใจ

คำถามที่คล้ายคำโฆษณาชวนเชื่อ “เราจะให้(ความช่วยเหลือ)อะไรกับเพื่อนได้”

สมคิด, ข้าพเจ้า, อุ้มและเพื่อนหลายคนตั้งคำถามเดียวกัน

“เพื่อนแท้ อาจไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่คือคนที่อยู่กับเราในเวลาที่แย่ที่สุด”

 

ให้ (?) ...

สมคิดและเพื่อนอีกหลายคนอดไม่ได้ที่จะเพียงแค่ห่วงใยและสงสาร

ความรู้สึกนั้นถูกแปรเป็นความคิดที่จะ ”ให้” และถูกย่อยกลายเป็น ”เงิน” (โดยความระมัดระวังในน้ำใจ)

“เงิน” ที่เพื่อนอย่างเราจะช่วยเหลือเพื่อน(ครอบครัวของปรีชา)

อาจเป็นแค่ส่วนหนึ่งของค่ายา ค่ารักษา ค่ากายภาพและอีกจิปาถะ ฯลฯ

แต่นี้คือทั้งหมดของความรู้สึกของเพื่อน(น้ำใจ)

 

คำขอบคุณ ...

ทั้งหมดที่เล่ามาแค่อยากจะบอกเพื่อนว่า”เรามาช่วยเพื่อนกันไหม(?)”

ข้าพเจ้าไม่ได้หมายถึง ”เงิน” จำนวนมากมาย แต่ขอเน้นที่ความมีน้ำใจไม่ใช่ปริมาณ

ข้าพเจ้าขันอาสาเป็นผู้บอกกล่าวด้วยคราวที่เพื่อนรักลำบากและกำลังต่อสู้กับโชคชะตาเพียงลำพัง

 

ใครที่อยากช่วยติดต่อข้าพเจ้าสุพิศ ดอนหงษา(เป็ด)

ที่E-mail, กล่องข้อความหรือโทรสอบถามได้ที่เบอร์ ๐๘-๕๔๖๕-๕๒๓๖

(สำหรับเพื่อนที่อยู่หนองบัวฯติดต่อผ่านเพื่อนเขียว(สมคิด พันธุ์วิชัย)

 

อาจไม่มีของตอบแทนใดๆ หรืออาจไม่ได้คำขอบคุณเสียงดังๆ

รางวัลมันเป็นความรู้สึกนะครับ

ความรู้สึกของการเป็นผู้ให้

เด็กศิลป์(สุพิศ ดอนหงษา)

Comment

Comment:

Tweet

Categories